Analyse me

Με το κεφάλι χωμένο στο άρθρα, σχετικά με cognitive psychology, και ακούγοντας ταυτόχρονα μουσική, μου δημιουργήθηκε μια απορία. Είναι δυνατόν άραγε να βγάλουμε συμπεράσματα για την προσωπικότητα ή την ψυχολογία του άλλου ανάλογα με τη μουσική που ακούει; Η αλήθεια είναι ότι, εντελώς αυθαίρετα βέβαια, εγώ σχηματίζω μια γενική εικόνα για κάποιον που δεν ξέρω πολύ καλά μόνο και μόνο από τη μουσική που του αρέσει. Δεν ξέρω αν είναι αξιόπιστο... αλλά νομίζω όλοι μας το κάνουμε λίγο- πολύ...Εγώ το προχώρησα λιγάκι... Προσπαθώντας να ψυχαναλύσω το πιο άμεσο 'πειραματόζωο' -τον εαυτό μου δηλαδή- παρατήρησα κάτι...Το τελευταίο διάστημα -μηνών δηλ- έχω κολλήσει με συγκεκριμένα τραγούδια και θέλω να τα ακούω ξανά και ξανά και ξανά...Με τυχαία σειρά:

You Know I'm not good and Back to Black, Amy Winehouse
Let it go, Capetown
Battle for the Sun, Placebo
Head over feet, Alanis Morissette
Your Ghost, Kristin Hersh
My apology, Elefant

Εντάξει, εκτός από το εύκολο συμπέρασμα ότι ακούω κυρίως ξένη ροκ μουσική, μπορεί να μας πει αυτό κάτι άλλο για την ψυχολογία μου; Και την ψυχολογία του καθενός δηλαδή. Και το ρωτάω αυτό, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι σε λίγο καιρό ξαφνικά, αυτά τα τραγούδια θα έχουν αντικατασταθεί με κάποια άλλα ,που επίσης θα ακούω μανιωδώς. Και δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι ίδιου είδους. Πέρασα κολλήματα και με Αλεξίου, με έντεχνο ελληνικό, μελοποιημένη ποίηση... Επομένως, ή θα πρέπει να πάρω απόφαση ότι είμαι πολύπλοκη προσωπικότητα και αρκετά κυκλοθυμική....ή...θα ήταν πολύ ενδιφέρον μόλις βρω λίγο χρόνο να δω τι λέει και η επιστήμη για όλα αυτά. Τι στο καλό; Εδώ έχουν κάνει έρευνες για την επίδραση της κλασσικής μουσικής στην παραγωγικότητα των αγελάδων...

Η δικτατορία της βέρας....

Δεν έχω κρύψει ποτέ τις δημοκρατικές μου πεποιθήσεις. Κι ούτε θα πάψω ποτέ να υποστηρίζω το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης και έκφρασης του καθενός. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να δεχτώ και ως σημαντικό θέμα προς συζήτηση τη μπουρδολογία του καθενός. Και μάλιστα να πρέπει χαμογελώντας να ακούω και να καταπιέζομαι, ενώ θέλω να κλείσω τα αυτιά μου και να φύγω τρέχοντας.

Από τότε που γύρισα είναι πολλές στιγμές που νιώθω σαν εξωγήινος. Ξαφνικά μέσα σε ένα καλοκαίρι όλοι αρραβωνιαστήκαν, παντρευτήκαν ή κάναν παιδιά. Ευχάριστα νέα αυτά, δεν λέω. Θα μου πάρει βέβαια λίγο καιρό να το συνηθίσω, γιατί ακόμα ξεχνιέμαι και εξακολουθώ να παίρνω τηλέφωνα και να δέχομαι απαντήσεις του τύπου: '' Αχ, δεν θα βγώ σήμερα, θα μείνω μέσα με τον αρραβωνιαστικό μου'', ''Θα πάω στην πεθερά μου γιατί μας έχει τραπέζι' κ.ά. Λογικό, δεν λέω. Το παράλογο όμως ξεκινάει κάπου αλλού.

Το παράλογο καταρχήν ξεκινά από τη στιγμή που σε αυτή τη μίζερη κοινωνία η μανούλα μου με καταδίκασε να γεννηθώ γυναίκα. Τι φταίει κι αυτή θα μου πείτε...Ο θεούλης φταίει, όποιος κι αν είναι αυτός. Από τη στιγμή λοιπόν που τα οιστρογόνα μου είναι περισσότερα από την τεστοστερόνη στον οργανισμό μου, πρέπει να πάρω απόφαση ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό, στα 25 μου, και έχοντας σχεδόν τελειώσει τις σπουδές μου, να ακούω συνέχεια ευχές του τύπου ''Αντε του χρόνου διπλή'', ''Καλό τυχερό'',''Να σε δούμε και νυφούλα'' και άλλα τέτοια- με το συμπάθειο- ανατριχιαστικά. Εντάξει μωρέ, γιαγιάδες, θειές, γειτόνισες, τι να σου πουν μεγάλες γυναίκες; Καλή ακαδημαϊκή καριέρα; Θα το δεχτώ. Παλιά αντιδρούσα. Ευχαριστώ αλλά είμαι μικρή και άλλα τέτοια. Τώρα απλά λεώ ένα ευχαριστώ πολύ για να τελειώνει το θέμα. Δεν μπορείτε να πείτε, προσαρμόζομαι και εγώ.

Και ξαφνικά αρχίζεις να συναντάς διάφορους φίλους και γνωστούς που όσο καιρό εσύ έβγαζες τα μάτια σου (κυριολεκτικά!) μπροστά στο λάπτοπ αυτοί αποφάσισαν να προχωρήσουν λίγο παραπάνω στη ζωή τους. Βέβαια, πριν τους συναντήσεις έχεις μάθει τα νέα από μία άλλη ομάδα γνωστών, που επίδίδονται, ωσάν ληξιαρχείο, να καταγράφουν όλους όσους παντρεύτηκαν, αρραβωνιάστηκαν, χώρισαν, γέννησαν κτλ. Και εκεί έρχεται το απρόσμενο.
-Αντε και στα δικά σου...(Χμμμ ευχαριστώ δεν θα πάρω προς το παρόν)
-Τι κάνεις εσύ δεν έχεις τίποτα στα σχέδια; (Χμμμ μετά από κανά δυό μακροχρόνιες σχέσεις και 1,5 χρόνο στο Λονδίνο, χμμμμ όχι δεν πρόλαβα..σε πειράζει να βρώ καμιά δουλειά πρώτα;)
-Και που λες, ετσι ήταν το φορεμά μου, έτσι το δαχτυλίδι μου, κοίτα και τη βέρα μου, και πήγαμε μετά στη σουίτα ενός ξενοδοχείου και ήπιαμε σαμπάνια (Τι μου λες βρε παιδί μου...Αλλα τι νέα;)
-Και τώρα ετοιμάζουμε το σπίτι και δεν μπορώ να αποφασίσω τι χρώμα θα βάψουμε τους τοίχους (Ε ρε προβλήματα που χει ο κόσμος... Εσύ τελικά τι κάνεις;)
- Ασε την περασμένη εβδομάδα φάγαμε 3 μέρες να διαλέξουμε κάδο και βουρτσάκι για την τουαλέτα. Ξέρεις πόσο ακριβά είναι; (Και ούτε νομίζω θα με απασχολήσει ποτέ...)
-Εσύ τα νέα σου; ....Ααααα να μην ξεχάσω να σου πω..Την άλλη εβδομάδα παντρεύται ο/η τάδε...Αντε βρε πουλάκι μου και στα δικά σου...(Να ουρλιάξω τώρα ή μετά;;;;)

Αυτή είναι η δικτατορία της βέρας λοιπόν. Μια ομάδα ανθρώπων, που όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και αυτή. Που με το που φορέσουν μερικά γραμμάρια λευκόχρυσου στο δάχτυλο, μετουσιώνονται σε κάτι το ανώτερο. Πιάνουν έναν θρόνο και σε κοιτούν αφ'υψηλού. Που ξάφνου αλλάζουν τα ενδιαφέροντά τους και θεωρούν ότι είναι όλοι υποχρεωμένοι να ακούνε για την πεθερά τους, τα κοσμήματά τους, τα έπιπλά τους και το πώς άναγκάσαν ένα άμοιρο παλικάρι να φοράει παντού και πάντα τη βέρα του από και που το αρνιόταν πεισματικά. Πόσο απλό θα ήταν αν όντως μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε την αιώνια αγάπη και πίστη του άλλου φορώντας ένα δαχτυλίδι;

Δεν είμαι κατά του γάμου. Θέλω πολύ να κάνω οικογένεια. Κάποια στιγμή. Οταν έρθει εκείνη η στιγμή. Είμαι κατά των συμβιβασμών όμως. Οχι αυτών των συμβιβασμών που αποφασίζεις με ελεύθερη βούληση να κάνεις γιατί πραγματικά αγαπάς τον άλλο και θες να μπορείς να ζεις μαζί του αρμονικά. Είμαι εναντίον των συμβιβασμών εκείνων που κάνεις για να φύγεις από το σπίτι των γονιών σου, για να καλύψεις την απραξία σου και την ανικανότητα σου με ένα σωρό δουλειές που προκύπτουν στην ιδέα ενός γάμου, για να πολεμήσεις την ανασφάλειά σου που σου λέει ότι ίσως το παλικαράκι, που είσαι μαζί του από τα 16, να θελήσει αύριο μεθάυριο να γνωρίσει και καμιά άλλη γυναίκα. Στην τελική θα μου πείτε ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Σίγουρα. Εχω όμως το δικαίωμα να μην με ενδιφέρουν αυτά που λέτε; Και να σας το πω! Πειράζει που δεν με ενδιαφέρει καθόλου το τι χρώματα θα βάλεις στου τοίχους του σπιτιού σου και το πόσο έκανε το μονόπετρο; Πειράζει που δεν ανεβαίνεις καθόλου στα μάτια μου επειδή ήπιες σαμπάνια στη σουιτα ενός επαρχιακού ξενοδοχείου; Πειράζει που δεν ζηλεύω και δεν θα ήθελα στιγμή να ζήσω από αυτό που ζείς; Γιατί απλά είμαι γεμάτη. Από εμπειρίες, από σχέσεις, από εικόνες, από ταξίδια, από ανθρώπους, από συναισθήματα. Πειράζει που έχω ακόμα χρόνο να γνωρίσω τον εαυτό μου και να δώσω προτεραιότητα στις δικές μου ανάγκες; Μόνο και μόνο ώστε όταν έρθει και μένα η ώρα μου να μην φυλακίσω δίπλα μου έναν άνθρωπο από κόμπλεξ και ανασφάλειες... Πειράζει που έχω ακόμα περιθώριο να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους μέχρι να βρω αυτόν που θα με καθηλώσει δίπλα του, όχι με ένα μονόπετρο, αλλά με ένα καπάκι από coca cola;

Και επειδή αυτά δεν μπορείς να τα πείς κατάμουτρα στον άλλον, έχω αποφασίσει ότι την επόμενη φορα που θα παρευρεθώ να τέτοια συζήτηση θα αρχίσω να μιλάω για τον Krashen και το filter hypothesis. Γιατι αν εσένα η ζωή σου είναι τώρα τα μονόπετρα εμένα είναι ακόμα οι σπουδές μου. Είναι δίκαιο νομίζω να κάτσεις κι εσύ να με ακούσεις.

Ο Πέτρος λέει ότι πολλές φορές γίνομαι απόλυτη. Ας το δεχτώ και ας διευκρινίσω. Μιλάω μόνο για τις fake και τις δήθεν καταστάσεις. Οποιεσδήποτε ουσιαστικές σχέσεις που καταλήγουν εκεί από επιλογή και όχι από ανάγκη, από έρωτα και αγάπη και όχι από συμφέρον, τις επικροτώ και τις θαυμάζω.

Και στο κεφαλάκι σας λοιπόν!

Σαν σκηνές από ταινία....

Στο μετρό:

Δύο ηλικιωμένες κυρίες (;) συζητούν....όχι ιδιαίτερα χαμηλόφωνα

(1)-Δεν είναι κατάσταση αυτή....να μπαίνουν όλοι και να στέκονται μπροστά στην πόρτα...
(2)-Μα στραβοί είναι; Δεν βλέπουν ότι έχει χώρο να προχωρήσουν πιο μέσα;
(1)-Τι να πεις έτσι όπως έχει γίνει η νεολαία μας....Δεν δίνουν σημασία στον άλλον...
(2)-Εμένα μου λες πως θα βγώ τώρα;(κτλκτλκτλ που φαντάζομαι όλοι έχετε πετύχει αντίστοιχες συζητήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς)
(1)- Ει, κάνε πιο κει να περάσουμε ...που πάτε και κλείνετε την πόρτα...πώς θα βγούμε εμείς
(3) (κάνοντας υπερπροσπάθεια να κρατήσει την ισσοροπία της κρατώντας μια εμφανώς τεράστια βαλίτσα περιεχομένου 35 κιλών)- περιμένετε μισό λεπτό να σταματήσει πρώτα το βαγόνι, γιατί άμα μετακινηθώ αυτή τη στιγμή ή εγώ θα πέσω ή η βαλίτσα
(1)- Και τι με νοιάζει εμένα τι θα πάθεις...Αντε πια έρχεστε όλοι οι τουρίστες...Εμείς έχουμε να πάμε στις δουλειές μας...Κάνε πιο κει (ενώ φυσικά δεν έχει κάνει ακόμα στάση το τρένο)
(3) Κυρία μου σας είπα, ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ μισό λεπτό να κάνει στάση, δεν βλέπετε ότι δεν χωράει η βαλίτσα να προχωρήσω πιο μέσα;
(1) Κοίτα εδώ νέα κοπέλα και βγάζει και γλώσσα!!!!....
Στο ταξί:

-Ελεύθερος;
-Πέρνα μέσα. Που πας;
-Πλατεία Ελευθερίας, Καλλιθέα
Μετά από λίγη ώρα και 500 μέτα μακρυά από την Πλατεία Ελευθερίας:
-Κοπελιά, ξέρεις την πλατεία έχουμε ώρα που την έχουμε περάσει...
_!!!!!Και γιατί δεν σταματήσατε;
-Α!Νόμιζα ήξερες που είναι και ότι θες πιο κάτω...
_ Από που το νόμισες καλέ μου άνθρωπε...Γράφει στο κούτελο μου είμαι από Αθήνα; Στην Πλατεία δεν σου είπα να με πας;
- Ε ναι, δεν κατάλαβα καλά....κτλκτλκτλκτλκτλ

Στο τρένο:

Στο κυλικείο του τρένου, τρώγοντας ένα τοστ, αγορασμένο από τα Everest του σταθμού, που απλά δεν πρόλαβα να φάω πριν...

-Με συγχωρείς, κοπελιά, που σε διακόπτω, αλλά ξέρεις δεν επιτέπεται να τρώτε κάτι που δεν είναι αγορασμένο από το κυλικείο μας (Γρηγόρης Μικρογεύματα)...
- Ορίστε;;;;.....
- Λέω, δεν μπορείτε να φάτε σε αυτό το χώρο κάτι που δεν είναι αγορασμένο από την εταιρία μας...
- Α, οκ, κατάλαβα...που θα μπορούσα να το φάω τότε;
-Εεεε...στη θέση σας...
- Δηλαδή είναι προτιμώτερο να πάω στη θέση μου, να λερώσω εκεί και να ενοχλησω τους συνεπιβάτες μου με τις μυρωδιές, παρά να φάω εδώ που ο χώρος υπάρχει αποκλειστικά για αυτό το λόγο;
- Τι να σου πω..και εγώ υπάλληλος είμαι...

Στη συνέντευξη:

-Βλέπω αποφοιτήσατε το 2008...Μάλιστα...Είστε πολύ μικρή...Οχι ότι δεν έχετε πιθανότητες...Απλώς...τι έχετε κάνει από τότε που αποφοιτήσατε;
- Ημουν στην Αγγλία. όπου έκανα μεταπτυχιακό, στο (τάδε) πανεπιστήμιο, στο (τάδε) αντικείμενο και παράλληλα εργάστηκα για ένα χρόνο στο τάδε σχολείο. Εχετε μπροστά σας τα χαρτιά μου φαντάζομαι....
- Μάλιστα, πολύ ωραία...Πρέπει να ήταν πολύ ωραία εμπειρία...
- Ναι, ήταν πολύ καλή....
- Για να τα πάρουμε με τη σειρά τώρα.... ECDL έχετε;
- Οχι δεν έχω, αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους υπολογιστές τα καταφέρνω μια χαρά...
- Ναι , αλλά ξέρετε χρειάζεστε και την πιστωποίηση...Για να καταλάβετε...το μεταπτυχιακό σας, σας δίνει 3 μόρια ...ενώ το ECDL 5
- Μάλιστα...δεν το ήξερα αυτό...
-Με τις ξένες γλώσσες πώς τα πάτε;
-Μια χαρά...
-Αγγλικά γνωρίζετε;
-(χαμογελώντας)Οχι ξέρετε εμείς στο Λονδίνο μόνο τούρκικα μιλούσαμε..
-(χαμογελώντας) Χεχε, εννοώ έχετε κάποιο πτυχίο;
- Μα, δεν βλέπετε τα χαρτιά μπροστά σας;....
Στη γραμματεία του τμήματος Φιλολογίας (μέσα στα γραφεία):

- Τι περιμένεις εσύ εδω;
- Την κυρία Βούλα...
- Τι την θές;
- Να μου δώσει μια αναλυτική βαθμολογία...
-Και γιατί δεν περιμένεις έξω, οι άλλοι φοιτητές κορόιδα είναι;....
-Γιατί δεν είμαι φοιτήτρια Κυρία μου...είμαι απόφοιτος και πληρώνω 6 ευρώ για να μου τι δώσετε...δεν είμαι υποχρεωμένη να περιμένω έξω με τους πρωτοετείς
.............................

- Περιμένεις κάτι;(με σπαστά ελληνικά)
-Ναι, ένα έγγραφο... Από Erasmus είσαι;
-Yes, do you speak English?
-Sure...
-Could you please help me? Because i can't understand how is the system here...I have to choose some modules but i am not sure about the credits...
-Well, maybe you should ask the lady who is in charge for Erasmus Programme...because i am afrais the system is different for you...
- OMG....but this lady does not speak English...i can't understand what she says...
- Well, try to ask and if you need any help just call me and i will come there to help you with the translation...
-Well, i have been waiting here for half an hour....but i know ..this is Thessaloniki...everything is CHALARA.....!!!!!!!!!

Ας μην βιαστώ να βγάλω συμπεράσματα....Μάλλον έτσι ήταν από πάντα, απλά το είχα ξεχάσει.. Αντε να προσαρμοστείς πάλι....

Words...

Αγνωστο.Φοβάμαι. Ξένοι.Μοναξιά. Πείσμα. Καταφέρνω.

Επιστρέφω. Γνωριμίες. Χειμώνας. Μελαγχολώ.Θέλω φως και ζέστη. Ελληνες. Πολλοί. Εργασίες.Deadline. Πιο dead δεν γίνεται. Σχολείο. Δασκάλα. Εγώ? Μπορώ? Πρέπει να γίνεις παλιάτσος.Το μυαλό σφουγγάρι. Να προλάβω. Και πάρτυ. Και φίλοι. Επισκέψεις. Φεύγουν πάλι.Παρίσι. Βαρκελώνη. Οχι μοναξία.Νοσταλγία μόνο.

Ανοιξη. Φώς. Ζέστη. Λιακάδα. Πάρκα. Μουσικές. Διάβασμα. Και deadline. Και κούραση. Θέλω να τα προλάβω όλα. Αργεντινή, Ιταλία, Αιθιοπία, Ιράν. Βιβλιοθήκη. Dinner. Συζητήσεις. Θρησκείες. Η θέση της γυναίκας. Δημοκρατία στο Ιράν. Ποιά γρίπη. Γιατί πανικός. Μόνο το ποντίκι θέλω να εξαφανιστεί. Ανεμοβλογιά στα 25? Να το πάλι το άτιμο. Ταινίες. Χορός. Οχι δεν θέλω να ξυπνήσω, νυστάζω ακόμα. Οταν διαβάζω εγώ εσυ κοιμάσαι. Οταν κοιμάμαι ζεις. Να πιώ από το ποτήρι σου? Ποιός ρατσισμός? Αγνοια μόνο. Δεν προλαβαίνω σου λέω. Και βρέχει πάλι. Εξω. Μέσα μου λιακάδα. Ερωτας. Αγάπη. Σεβασμός. Που κρύβονταν? Χωρίς επιστροφή?Και θα κάνω τι εκεί. Οχι, εδώ θέλω να κάτσω. Και δεν θέλω. που είσαι ρε Σοφία. Ρίζες κοντεύω να βγάλω. Πρέπει να βάψω μαλλί. who cares? Βιογραφικά. Απαντήσεις. Αθήνα? Ας μείνω εδώ καλύτερα. Α, θα φύγεις κι εσύ? Δεν έχω λόγο τότε. Τι πάθαν όλοι? Οχι δεν πανικοβάλομαι ακόμα. Μήπως θα έπρεπε?Κι εσύ πότε θα γυρίσεις? Εγώ ναι. θα γυρίσω. Εκεί που γυρνάω πάντα. αλλά δεν είμαι η ίδια. Αλλαξα. Θα το προσέξει κανείς.? Να το κρύψω? It feels like home when I'm with you. τύφλα να χουν τα 1000 σ'αγαπώ. Να θυμηθώ να πάρω κεράκια. Μυρίζει τριαντάφυλλο. Τι άλλο να γράψω? Δεν καταλαβαίνω τι βλέπω μπροστά μου. τι είναι αυτές οι στατιστικές? κι ο πίνακας τι δείχνει? Εγώ θα κάνω τον κόσμο καλύτερο? Επιστήμονας? Είναι αυτό που παύεις να ζεις, πίνεις ατέλειωτους καφέδες μέχρι η πίεση να χτυπήσει 20, μιλάς με τους φίλους για σύνολα λέξεων, πονάει η μέση από την καρέκλα και όλοι σου φαίνονται ότι λένε τα ίδια? Και η καινοτομία πού? Εγώ θα την κάνω? Μπαααα... Δεν θέλω. Προτιμώ απλά να ζήσω. Απλά.

Οταν οι αριθμοί δεν μπορούν να εξηγήσουν τη ζωή έρχονται οι λέξεις για να καλύψουν το κενό.

Τόποι...

Ταξιδεύεις. Για πολλούς λόγους. Δουλειά, σπουδές, διασκέδαση. Και βλέπεις πολλούς τόπους. Αλλού μένεις για λίγο, αλλού για πολύ, αλλού είσαι απλά περαστικός. Πάντα όμως υπάρχει ένα σημείο αναφοράς. Αυτό που λες 'σπίτι μου' ή πατρίδα μου. Εκεί που θές να γυρίσεις κάποια στιγμή. Κι είναι το ίδιο πράγμα που κάνει μια γιαγιά να λέει 'σπίτι' ΄ή πατρίδα ένα μικρό χωριό του Πόντου ή της Μ.Ασίας, στο οποίο μπορεί και να έζησε ελάχιστα χρόνια.Δεν είναι τα κτίρια, η φύση, τα μαγαζιά, το φαγητό. Οι άνθρωποι είναι οι τόποι.

Δεν υπάρχει λογική εξήγηση γιατί να νιώθεις τέτοια νοσταλγία για την καρβουνούπολη, όπου μεγάλωσες ή για την μπουζουκούπολη, όπου σπούδασες, όταν ζείς σε μια από τις ομορφότερες ευρωπαικές χώρες. Ούτε υπάρχει λογική εξήγηση γιατί, όταν συνειδητοποιείς ότι κοντεύει η ώρα να φύγεις από αυτή την καταραμένη πόλη, που έκανε τα κοκαλάκια σου να μουχλιάσουν από τη βροχή όλο το καλοκαίρι, νιώθεις να σφίγγεται η ψυχή σου.

Με κανέναν τόπο δεν δενόμαστε αν είμαστε απλά περαστικοί. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που καθορίζουν τον τόπο. Σε δένουν με τις αναμνήσεις τους. Σε κάνουν καθημερινότητά τους. Και έστω και για λίγο αφήνεσαι να πιστέψεις ότι η ζωή σου είναι εκεί. Πίστευα τόσο πολύ ότι αυτό που με τραβούσε στην Ελλάδα ήταν η οικογένεια μου και οι φίλοι μου. Επίσης πίστευα ότι δεν υπάρχει περίπτωση σε αυτή την ηλικία να ξανακάνω τόσο δυνατές φιλίες, όσο αυτές που είχα ήδη. Διαψεύσθηκα πανηγυρικά.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στη ζωή μας. Σε μια ιδανική ζωή πάντως θα ήθελα να έχω ολους αυτούς τους ανθρώπους που με καθορίζουν μαζεμένους σε έναν τόπο. Και μια ευχή ...τώρα που το μυαλό ανοίχτηκε σε άλλους ορίζοντες ας μην ξανακλείσει ποτέ...Να μην το περιορίσει ξανά κανένας τόπος και κανένας άνθρωπος.

Dahne inder yene fikir!

Καληνύχτα!

So different ...so similar?

Η παρακάνω εικόνα δεν προέρχεται από κάποιο περιοδικό, site κτλ. Είναι μια προσωπική φωτογραφία. Συγκεκριμένα μια γιαγιά έβγαλε φωτογραφία το εγγονάκι της σε μια πολύ τρυφερή στιγμή. Εμένα με έχει μαγέψει πάντως. Θαυμάστε λοιπόν..

Time to say goodbye...

Πώς μπορεί μία πόλη να σε αλλάξει; Δεν μπορεί. Το έχω ξαναπεί πολλές φορές. Αυτό που σε δένει με ένα τόπο είναι οι άνθρωποι και οι σχέσεις που έχεις με αυτους. Μου λείπει η Ελλάδα γιατί μου λείπουν οι άνθρωποι που είναι εκεί. Αν δεν έχεις κάτι έμψυχο να σε δένει με έναν τόπο, το κλίμα, η φύση, τα μνημεία, τα μαγαζιά, η διασκέδαση...πολύ γρήγορα μπορείς να τα ξεχάσεις ή να τα βρείς και κάπου αλλού. Γιαυτό έχουμε ανάγκη την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Για να γνωρίσουμε τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό. Τα όρια μας...τις ικανότητες μας..τις αδυναμίες μας...


Και όταν έρχεται σιγά σιγά η ώρα της επιστροφής, ο τόπος που τόσο καιρό φαινόταν ξένος, ξαφνικά γίνεται δικός σου. Γιατί είναι το σημείο επαφής με αυτούς τους ανθρώπους...έχεις κάτι έμψυχο να τον προσδιορίζει...όχι απλές γνωριμίες..σχέσεις δυνατές, σχέσεις ζωής που αλλάξουν την σκέψη σου και τη ζωή σου...Το πιο απλό; Πώς μπορώ να ξανακούσω ειδήσεις στην Ελλάδα και να παραμείνω αδιάφορη στο γεγονός ότι π.χ τόσα ήταν τα θύματα της τάδε επίθεσης στο Ιράν, τόσοι ήταν οι νεκροί από συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών στην Αιθιοπία, τόσοι τραυματίστηκαν από ελεύθερους σκοπευτές στην Παλαιστίνη, τόσοι από σεισμό στην Ταιβάν; Οι αριθμοί έχουν πλέον πρόσωπο, όνομα, συναισθήματα, έχεις γελάσει μαζί τους, έχεις κλάψει, σε έχουν αγκαλιάσει...Και ξαφνικά η καρδιά σου κομματιάζεται και είναι μοιρασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Οι μουσουλμάνοι δεν είναι πλέον οι αλλόθρησκοι που επιβάλλουν στις γυναίκες την μπούρκα, αλλά άντρες πολύ τρυφεροί και προστατευτικοί απέναντι στις γυναίκες, οι Αιθίοπες δεν είναι οι μαύροι που πεινάνε και κάτα πάσα πιθανότητα έχουν AIDS, αλλά άνθρωποι πανέξυπνοι, μορφωμένοι, ευγενέστατοι με τους οποίους μπορεί αν πιείς νερό από το ίδιο μπουκάλι χωρίς να κολλήσεις κάποια ασθένεια της Μαύρης Ηπείρου...Οι Ταιβανέζοι είναι απίστευτο το πόσο πολύ μοιάζουν με εμάς, τουλάχιστον στις οικογενειακές δομές...Μπορώ να συνεχίσω να γράφω πολλά ακόμα. Το συμπέρασμα είναι ένα. Μήπως τελικά η λύση για το ρατσισμό την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία είναι μία και πολύ απλή; Να γνωριστούμε μεταξύ μας.

Το σφίξιμο στο στομάχι παραμένει...οι αποχωρισμοί δεν είναι εύκολοι για κανέναν...ένα χαμόγελο μόνο όταν σκέφτομαι τα ταξίδια ζωής που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια: Τάι- Πέι, Τεχεράνη, Αddis Ababa...όχι σαν τουρίστας δεν θα πήγαινα ποτέ...αλλά τώρα έχω εκεί δικούς μου ανθρώπους:-)


Τέλος, παραπέμπω σε ένα υπέροχο τραγουδάκι...τη γλώσσα δεν θα την καταλάβετε αλλά εγώ που ξέρω τι λέει, πρόκειται για υπέροχους στίχους ...ο τίτλος σημαίνει My love choice...η μουσική είναι απλά ότι πιο χαλαρωτικό και ταξιδιάρικο έχω ακούσει τελευταία.

http://www.youtube.com/watch?v=CZb-2E1MPuI